Di xwezayê de du xweşikî, delalî û hêviyên şeyda hene. Yek kulîlkên biharê, yek jî bêguman zarok in. Ew herdû bedewiyên bêguneh nişan û sembolên yêzdanî ne. Dijminahiya wan, dijminahiya li hember Xweda ye.

Zarok ne tenê kulîlk, şîrînî û şahiya berdilê dayîk û bavan in, ew coş û giyana hevgirtina civakê ne jî. Ew her dem bêhay, bê sûç û bêtewan in. Ew ferîştekên bihûşta cihana mirovahiyê ne. Ew di heman demê de neynika gel û dewletan in. Mirov li rewşa zarok û perwerda zarokan binêre, mirov dikane têbigihîje, ka ew gel û dewlet xwedanê çi sazûman û pêşketinê ne û gihiştine çi astî.

Dewleta tirk ji avabûna xwe vir ve ji ber ku ji rastiya xwe ya li ser xwîna gelan avabûye ditirse, herî zêde êrişê ser zarokan û dayikan dike. Bi êrişa serzarokankirinê re hem xwînxwariya xwe nîşan dide, hem jî bi gelan dide xuyakirin ku ew dijminê siberoj, xweşikî, aşitî û mirovahiyê ne. Di kujeriya ermenî, suryanî û di kujeriyên tertela şêx Said, Zîlan, Dêrsim de bi hezaran zarok li ser sunguyên leşkerên vê dewleta dijminî rindî û bedewiyê, can dan. Dibe ji wê be, gava gelê me behsa wan kujeriyan dike. Dibêjin: „Dergûş jî di ser sunguyên tifingan re kirine.“ Tenê bi wê cinawiriyê jî nemane. Li ber çavên dê û bavan serê zarokan pelixandine. Va çend sal in jî, bi wayekî hovane li ber çavên hemû cihanê milê zarokan dişkênînin, bi qundaxên tifingan serê zarokan parçe dikin. Zarokan didin ber gulebaranê.